W najbliższą sobotę po godzinie 21:20 poznamy najszybszą kobietę świata w biegu na 60 metrów. Areną zmagań będzie Toruń, gdzie osiem sprinterek zmierzy się w wielkim finale, po wcześniejszym pokonaniu półfinałowych eliminacji. Faworytkami do zwycięstwa są Julien Alfred oraz Zaynab Dosso, ale polscy kibice liczą na znakomitą postawę Ewy Swobody.
Wielu liczy na powtórkę scenariusza sprzed dwóch lat, kiedy to Ewa Swoboda na halowych mistrzostwach świata w Glasgow, po ustanowieniu rekordu Polski w półfinale, stoczyła zaciętą walkę o złoty medal z późniejszą mistrzynią olimpijską. Przypomnienie tamtego emocjonującego wydarzenia jest jak najbardziej na miejscu.
W tegorocznym finale 60 metrów spodziewana jest rywalizacja światowej czołówki. Obok Julien Alfred i Zaynab Dosso, które obie w tym sezonie złamały barierę 7 sekund, o medale powinny walczyć także Dina Asher-Smith, Patrizia van der Weken, Ewa Swoboda oraz Jacious Sears. Ostateczne rozstrzygnięcia poznamy tuż po godzinie 21:20.
Godzinę przed finałem odbędą się biegi półfinałowe. Do finału awansują dwie najlepsze zawodniczki z każdego biegu oraz dwie z najlepszymi czasami. Ewa Swoboda w swoim półfinałowym biegu zmierzy się między innymi z Patrizią van der Weken, która w eliminacjach nie zachwyciła, a także z Zoe Hobbs z Nowej Zelandii. Pozostałe zawodniczki w tej serii, Joneille Smith z Jamajki, wydają się być nieco mniej groźne, choć inne serie półfinałowe zapowiadają się na bardziej wyrównane.
Jak dowiedział się lokalny portal poleca.to... Dla mieszkańców naszego regionu sukcesy Ewy Swobody to powód do dumy i inspiracji. Wiadomości o jej występach na światowych arenach śledzone są z zapartym tchem, a potencjalne medale budzą ogromne emocje. Biegi sprinterskie, choć krótkie, dostarczają niezapomnianych wrażeń, a obecność polskiej zawodniczki w ścisłej światowej czołówce sprawia, że lekkoatletyka staje się bliższa i bardziej zrozumiała dla szerszego grona odbiorców.
Ewa Swoboda walczy w Toruniu o swój drugi medal halowych mistrzostw świata. Poprzedni, srebrny, zdobyła dwa lata temu w Glasgow, gdzie również rywalizowała z podobnym gronem faworytek.
Historia z Glasgow: Srebro i łzy niedosytu
Dwa lata temu Ewa Swoboda, podopieczna trenerki Iwony Krupy, przyjechała do Szkocji jako jedna z głównych kandydatek do medalu. Prezentowała równą formę, regularnie osiągając czasy poniżej 7.10 sekundy. W Glasgow w finale pobiegła fenomenalnie, osiągając czas 7.01 sekundy.
Przez pewien czas Swoboda była liderką światowych tabel w tym sezonie. Ostatecznie została wyprzedzona przez Julien Alfred, która w Nowym Jorku uzyskała 6.99 sekundy. Mimo to, Polka była postrzegana jako poważna kandydatka do medalu, a nawet do zwycięstwa.
Jej dobre występy w Glasgow podsyciły te nastroje. Już w eliminacjach błysnęła formą, uzyskując 7.02 sekundy – swój najlepszy czas na tym etapie rywalizacji. W półfinale było jeszcze lepiej – wygrała swój bieg z czasem 6.98 sekundy, ustanawiając nowy rekord Polski. Był to jeden z najlepszych wyników w historii tej konkurencji.
W finale to właśnie ona i Julien Alfred były uważane za główne kandydatki do złota, choć liczono również na Zaynab Dosso. Tym razem Polka nie zdołała pokonać późniejszej mistrzyni olimpijskiej na 100 metrów. Alfred wyrównała swój półfinałowy czas 7.03 sekundy, podczas gdy Swoboda uzyskała 7.00 sekundy, wyraźnie pokonując Dosso (7.05 s).
Czwarta w finale była Zoe Hobbs z czasem 7.06 sekundy, co stanowiło rekord Oceanii. Co ciekawe, to właśnie Hobbs będzie rywalką Swobody w półfinale w Toruniu. Patrizia van der Weken, która wtedy dopiero szlifowała formę, błysnęła rok później, zdobywając medale mistrzostw Europy i świata, podczas gdy Swoboda zajmowała czwarte miejsca.
Po finale w Glasgow Ewa Swoboda nie ukrywała smutku i niedosytu związanego z brakiem złotego medalu. Mimo to, cieszyła się ze zdobytego srebra, które było dla niej pocieszeniem po niepowodzeniu w Belgradzie. Jak sama mówiła, liczyła na zwycięstwo i była na to gotowa, ale doceniała zdobyty medal. Zapowiadała, że ten niedosyt będzie motywacją do dalszej pracy. Kilka godzin później łzy smutku ustąpiły miejsca radości, a medal z Glasgow do dziś jest dla niej cennym wspomnieniem.
Pozostaje pytanie, jak będzie w Toruniu. Przekonamy się już wkrótce.
